Mijn klanten

gooien graag af en toe het anker uit op een stille plek.

Rust door stilteDe mensen die graag deelnemen aan de activiteiten van Ankerplaats zijn hoog sensitief. Door hun hooggevoeligheid hebben ze regelmatig behoefte aan inkeer en tijd voor zichzelf om in balans te blijven. Regelmatig de rust en stilte opzoeken is voor hen nodig om bij te komen en bij te tanken maar het lukt ze onvoldoende om dat in hun dagelijks leven te realiseren.

Neem bijvoorbeeld het volgende verhaal van Inge:

Altijd alle zeilen bijzetten….
Houd het dan nooit op? Doodmoe word ik van mezelf. Ik heb een eigen psychologie praktijk, een partner, een huis. Er is altijd werk, het is nooit af! Ik voel me erg verantwoordelijk voor mijn cliënten en wil het zo graag goed doen. Ik betrap me er vaak op dat ik ‘s morgens als ik mijn ogen open doe al met mijn gedachten bij mijn cliënten ben. En er is zoveel te doen! Mijn hoofd is overvol omdat ik voortdurend aan het plannen ben. Als ik ‘s avonds na het eten rond een uur of 8 nog een was ophang en daarna nog voor de volgende dag een boodschappenlijstje maak vraag ik me wel eens af: ‘houd het dan nooit op?’ Wanneer kan ik nu eens rustig zitten en niets doen? Ik heb het zo nodig om eens een rustig hoofd te krijgen, gewoon eens niets te hoeven! Maar er is zoveel te doen….

Of het verhaal van Raoul:

Altijd onrustig vaarwater
Ik wou dat het eens even stil was! Het lawaai en die drukte om me heen….. het werken in een grote kantoortuin en onder tijdsdruk en prestatiedruk vraagt zoveel van me dat ik ‘s avonds doodmoe en murw ben. Ik kan niets meer dan nog wat tv kijken en heel vroeg naar bed gaan. Maar het leven is toch meer dan dat? Hoe kan het dat anderen geen last hebben van die herrie, die kapotte TL lamp, de stress van haperende computers en die projecten die altijd gisteren af moeten? Zo te zien ben ik de enige die daar last van heeft. Voorlopig komt er niets van rust: de komende weekends zitten vol met familiebezoeken en verplichtingen, dus tanden op elkaar Raoul, en niet zeuren.

Of het relaas van Annette:

Niets afbakenen
Ik kan geen ‘nee‘ zeggen, dat is het! Omdat ik ervoor gekozen heb even niet te werken om er te kunnen zijn voor de kinderen, lijkt het wel iedereen me weet te vinden. Mijn zus en broer vinden dat ik de zorg voor onze twee bejaarde ouders wel op me kan nemen. Ik weet wel dat ze veel werken, maar ze zouden toch wel iets kunnen doen? Nu doe ik alles! Elke dag ga ik even bij ze langs om even wat huishoudelijke klusjes te doen of wat boodschapjes te voor ze halen. Bij ziekenhuisbezoek ga ik mee. Als er iets is, bellen mijn ouders altijd mij. Maar ik doe het graag voor ze hoor.
Op school ben ik 3x per week oppasmoeder en ben ik de extra ogen en handen tijdens excursies. Als er een oversteek moeder ziek is bellen ze mij. Natuurlijk help ik ze uit de brand, dat spreekt voor zich. Dan is er nog het vrijwilligerswerk bij het instituut voor verstandelijk gehandicapten hier vlakbij. Mooi om te doen en heel zinnig. En daarbuiten zijn er mijn eigen lieve kinders, die altijd een appél op me doen. Ondertussen verlang ik zo naar wat ‘ ik-tijd’. Even alleen maar aandacht voor mezelf. Maar in mijn eentje erop uit gaan… hoe verantwoord ik dat?

Het roer in handen nemen
Zowel Inge, Raoul en Annette hebben een time out nodig. Maar ze gunnen het zichzelf niet, of erkennen niet dat ze het nodig hebben. Het zou prachtig als ze net zo goed voor zichzelf zouden zorgen als voor anderen. Als ze het roer in eigen handen zouden nemen en zorgen dat ze hun broodnodige rustmomenten krijgen. In de vorm van wekelijks mediteren of een retraite bijvoorbeeld.

Herken je iets in hun verhalen?
Kijk dan verder bij Aanbod >